Το Δημοτικό Συμβούλιο Βέροιας με την αρ. 259/2015 απόφασή του αποφάσισε κατά πλειοψηφία την έκδοση του παρακάτω ψηφίσματος:
«Υποχρέωση όλων μας και ειδικότερα μετά την συμπλήρωση εκατό χρόνων από την έναρξη των γενοκτονιών των χριστιανικών πολιτισμών της Μ.Ασίας (Αρμενίων-Ασσυρίων-Ελλήνων του Πόντου) από τους Τούρκους, είναι να τιμήσουμε την μνήμη των αδίκως σφαγιασθέντων και εκδιωχθέντων. Οι ψυχές των άταφων νεκρών για να αναπαυθούν ζητούν την δικαίωση, που δεν είναι αντίποινα, αλλά έκφραση δημοσίας συγγνώμης από τους απογόνους των σφαγέων.
Το ΔΣ της Βέροιας καταδικάζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων και καταδικάζει την μαζική δολοφονία δύο περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων που απλά δεν ήταν Τούρκοι μουσουλμάνοι, αλλά Αρμένιοι χριστιανοί.
Επισημαίνει πως οι πολίτες του Δήμου Βέροιας διατρανώνουν ότι γενοκτονία υπέστησαν όχι μόνο οι Αρμένιοι, αλλά και οι Πόντιοι, εκ των οποίων, όσοι δεν σφαγιάσθηκαν ή μετακινήθηκαν βιαίως στην ενδοχώρα και εξισλαμίσθηκαν ή εκδιώχθηκαν στα ελεύθερα ελληνικά εδάφη. Το ΔΣ της Βέροιας υπενθυμίζει στην διεθνή κοινότητα ότι ακόμα και τώρα υπάρχουν στη γείτονα χώρα χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί που ζουν σε καθεστώς καταπίεσης και φόβου.
Η Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων αναγνωρίζεται από κοινοβούλια και επιστημονικές οργανώσεις ανά τον κόσμο. Η άρνησή της λειτουργεί απαλλακτικά για τους θύτες και θεωρείται το τελευταίο στάδιο της γενοκτονίας των Χριστιανών λαών της Ανατολής από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Ευγνωμονούμε τα κράτη που προέβησαν στην αναγνώριση των γενοκτονιών των Ελλήνων του Πόντου (Σουηδία, Ν.Αυστραλία, Ολλανδία κ.ο.κ.) και κυρίως των Αρμενίων, παρά τις προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων που το απέτρεπαν επικαλούμενοι προβλήματα με τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Ας προβεί σε ενέργειες δικαίωσης, όπως κάνουν οι Αρμένιοι, και ας το καταλάβει ότι οι Πατρίδες είναι αλησμόνητες και όχι χαμένες.
Απαιτούμε από τη σημερινή Τουρκία, ως διάδοχο κράτους, να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτές και να συμμορφωθεί με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, δείχνοντας ότι σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς και τα ανθρώπινα δικαιώματα».
