Στις 18 Μαΐου 1922, η Ελληνική Βουλή που τότε αποκαλούνταν Εθνοσυνέλευσις, είχε μια διαφορετική συνεδρίαση. Κατόπιν επερώτησης βουλευτών, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Μπαλτατζής, ο μετέπειτα εκτελεσθείς στου Γουδή, ήρθε ενώπιον του Σώματος για να διεκτραγωδήσει τις διώξεις και τα μαρτύρια των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας από τους σφαγείς τους. Μια «ωχρά εικόνα της δημιουργηθείσης φρικιαστικής καταστάσεως», όπως είπε στην ομιλία του χαρακτηριστικά.
Επικαλούμενος ίδιες πηγές και ξένες μαρτυρίες, ο Γ. Μπαλτατζής παρουσίασε στοιχεία και μακρείς καταλόγους –κατά περιφέρεια, πόλη και χωριό– σφαγών Ποντίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αλλά και Αρμενίων.
Οι λεπτομέρειες κάνουν το Σώμα να κλαίει.
Στα συγκλονιστικά πρακτικά της Ζ’ Συνεδρίας της Γ’ Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως αναφέρεται, μεταξύ άλλων, για τους διωγμούς των Ποντίων: «Κατά μήνα Ιούλιον 1921, εις τας περιφερείας Τραπεζούντος, Σουρμένων, Ριζούντος, εξετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμό από 15 έως 60 ετών. Καθ’ οδόν τους πλείστους των εκτοπιζομένων κατέσφαξαν, οι δε υπόλοιποι απέθανον εκ των βασάνων και της πείνης […]».
Διαβάστε τα πρακτικά από τη συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων στις 18/5/1922. Μια τραγωδία περιγράφεται που ακόμα δεν είχε τελειώσει. Μετά το πέρας εκείνου του καλοκαιριού, οι Έλληνες έμελλε να ζήσουν και την Καταστροφή της Σμύρνης, την εγκατάλειψη της Ιωνίας, μια ακόμα προσφυγιά και το πιο πικρό αντίο στις αλησμόνητες πατρίδες.
