Στις 14 Μαΐου 1967, τρεις εβδομάδες μετά την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος, πεθαίνει άρρωστος βαριά ο Πόντιος πολιτικός Σταύρος Νικολαΐδης και η κηδεία του την επομένη έγινε με την παρουσία λίγων συγγενών του.
Με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήλθε στην Αθήνα, γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ασχολήθηκε με την πολιτική, και από το 1928 έως το 1964 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Καβάλας, έξι φορές με το Κόμμα Φιλελευθέρων και τη Δημοκρατική Ένωση (του Γεωργίου Παπανδρέου) και δύο φορές (1963 και 1964) με την Ένωση Κέντρου (Γ. Παπανδρέου). Χρημάτισε για μια πενταετία υπουργός Προεδρίας και Δημοσίων Έργων στις κυβερνήσεις Πλαστήρα, Διομήδη και Σοφούλη από το 1945 έως το 1950.
Έχει συνδέσει το όνομα του, κατά τη διάρκεια της υπουργίας του στο Δημοσίων Έργων το 1949-50, με τις συμβάσεις των δημοσίων υπαλλήλων ως μέλος Επιτροπής (μετείχαν ο Κων. Τσάτσος και άλλοι δύο υπουργοί), αλλά και την υδροδότηση της Αθήνας, συνδέοντας τα νερά της λίμνης Υλίκης με εκείνα του Μαραθώνα, λύνοντας για τα επόμενα σαράντα χρόνια το πρόβλημα ύδρευσης της Αθήνας, η οποία ολοένα και περισσότερο μεγάλωνε, σε έκταση και πληθυσμό…
Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης
