Τα Λαμπρήμερα συνεχίζονταν στον Πόντο τη δεύτερη και την τρίτη μέρα του Πάσχα, με γλέντι και φαγοπότι. Στα χωριά του Πόντου, μετά τα οικογενειακά τραπέζια του Πάσχα, στήνονταν χοροί και γλέντια στα αλώνια ή σε ανοιχτούς χώρους και εκεί με τη συνοδεία της λύρας χόρευαν και τραγουδούσαν ομάλ’, τρυγόνα, και τίκ’ λαγκευτόν.
Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα οι Πόντιοι συνεχίζοντας τη μακραίωνη παράδοσή τους τιμούσαν τους νεκρούς τους. Μετά τη θεία λειτουργία, μικροί και μεγάλοι πήγαιναν στα κοιμητήρια πάνω από τα μνήματα για να μεταφέρουν το αναστάσιμο μήνυμα στους δικούς τους ανθρώπους που είχαν φύγει από τη ζωή. Οι νοικοκυρές έπαιρναν μαζί τους τσουρέκια, κόκκινα αυγά και ποντιακά εδέσματα, κι αφού τελούσαν τρισάγιο, τα πρόσφεραν σε όσους βρίσκονταν εκεί για να συγχωρεθούν οι ψυχές των απόντων.
Η μέρα ήταν ξεχωριστή, μια και όλοι θυμούνταν τους νεκρούς τους και μιλούσαν γι’ αυτούς. Αν ο νεκρός αγαπούσε το τραγούδι, οι φίλοι τού τραγουδούσαν πάνω από τον τάφο με τη συνοδεία της ποντιακής λύρας.
Για όποιον δεν γνωρίζει τον ποντιακό πολιτισμό το έθιμο μπορεί να ακούγεται μακάβριο, όμως για τους Πόντιους συνδέεται με την Ανάσταση και αποτυπώνει την αίσθηση της διαρκούς παρουσίας κάποιου που αγαπούν ακόμα κι όταν αυτός έχει φύγει. Για τους ζώντες, και οι μη ζώντες παραμένουν αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής τους.
