Οι Πόντιες νοικοκυρές κάθε χρόνο το Σάββατο του Λαζάρου παρασκεύαζαν τα νηστήσιμα κουλουράκια κερκέλια. Το όνομα «κερκέλ’» προέρχεται από το κρικέλλιον, υποκοριστικό του κρίκου, δηλαδή στρογγυλό κουλούρι. Λέγονταν και «βαΐστα» από την εορτή της Κυριακής των Βαΐων, επειδή την ημέρα αυτή τα παιδιά ξεχύνονταν στις γειτονιές ψέλνοντας:
Το απόγευμα του Σαββάτου του Λαζάρου σε ορισμένες περιοχές του Πόντου τα παιδιά έβγαιναν για το «βάεμαν». Κρατώντας ένα ανθισμένο κλαδί λεύκας κι ένα καλαθάκι για να βάζουν μέσα τ’ αυγά που θα μάζευαν, γυρνούσαν τα σπίτια ψάλλοντας την Ανάσταση του Λαζάρου και οι νοικοκυρές τους έδιναν κερκέλια που τα περνούσαν σε σπάγκο και τα έβαζαν σαν περιδέραιο στο λαιμό τους, ή έδεναν τη μία άκρη του πίσω στη μέση τους, κρατώντας την άλλη ελεύθερη. Κάθε κουλούρι που περνούσε από το σπάγκο πήγαινε έτσι πίσω στην πλάτη του παιδιού. Η πιο συνηθισμένη τακτική όμως ήταν να τα περνούν στο κλαδί που είχαν μαζί τους.
Στα περισσότερα μέρη του Πόντου το «βάεμαν» γινόταν την Κυριακή μετά την εκκλησία, ενώ σε πολλές περιοχές της Ελλάδας όπου ζουν κάτοικοι ποντιακής καταγωγής το έθιμο αναβιώνει μέχρι σήμερα.
