Του Σάββα Καλεντερίδη
Η 21η Μαρτίου είναι η γιορτή του νέου έτους για εκείνους τους λαούς που ανήκουν στην οικογένεια των ομιλούντων τις ιρανικές γλώσσες. Είναι ένα κατάλοιπο της ζωροαστρικής θρησκείας και γιορτάζεται στο Ιράν, τις χώρες της Κ. Ασίας και στις χώρες που κατοικούν κουρδικοί πληθυσμοί.
Στις περισσότερες χώρες και περιοχές, η γιορτή του Νεβρόζ (που σημαίνει νέα μέρα, νέο φως), ταυτίζεται και με τη γιορτή της άνοιξης λόγω της εαρινής ισημερίας, και ο κόσμος συνήθως βγαίνει στην ύπαιθρο, γιορτάζοντας κάτι ανάλογο με αυτό που εμείς γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά.
Για τους Κούρδους του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, μετά την εθνεγερτική επανάσταση του ΡΚΚ, το 1984, οπότε και έναρξη του ένοπλου αγώνα, το Νεβρόζ ταυτίστηκε με την επανάσταση και την εθνεγερσία.
Κορυφαία στιγμή του αγώνα του ΡΚΚ ήταν το Νεβρόζ του 1992, οπότε ο λαός εξεγέρθηκε και κατέλαβε με τα όπλα την πόλη Τζίζρε, του νομού Σιρνάκ, την οποία κατείχε επί ένα τριήμερο. Παρόμοιες ένοπλες εξεγέρσεις είχαμε στις πόλεις Σιρνάκ και Νουσαϊμπίν, ενώ μικρότερης έκτασης επεισόδια έγιναν και σε άλλες πόλεις της περιοχής, που βρίσκεται κοντά στο τριεθνές Τουρκία, Ιράκ, Συρία.
Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του τότε πρωθυπουργού Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, ο οποίoς είπε για κείνες τις μέρες: «Ήταν εφιαλτικό. Είχαμε χάσει τον έλεγχο της πόλης και στο Τζίζρε και στο Σιρνάκ. Επί ένα τριήμερο το κράτος δεν υπήρχε».
Έκτοτε και κάθε χρόνο, η 21η Μαρτίου ήταν στην κυριολεξία ένας εφιάλτης για το τουρκικό κράτος, ενώ για τους Κούρδους ήταν η ημέρα ανανέωσης της εθνεγερσίας και της επανάστασης!
Το κράτος από την πλευρά του απαγόρευε τις εκδηλώσεις, και ο λαός κατά εκατοντάδες χιλιάδες ξεχύνονταν στους δρόμους και τις πλατείες, έσπαγε τα οδοφράγματα και άναβε τις φωτιές τις επανάστασης, πάνω από τις οποίες πηδούσαν με ορμή οι νέοι και οι νέες, κάτι σαν το έθιμο της φωτιάς του Αϊ-Γιάννη, επί το επαναστατικόν!
Τα τελευταία 5-6 χρόνια το τουρκικό κράτος, ηττημένο από την επαναστατική επιμονή των Κούρδων, υποχώρησε και στην ουσία νομιμοποίησε τις εκδηλώσεις. Έκτοτε, κάθε 21η Μαρτίου εκατομμύρια Κούρδοι συγκεντρώνονται στις πλατείες των πόλεων του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν αλλά και στις μεγαλουπόλεις της υπόλοιπης Τουρκίας όπου υπάρχουν μεγάλες κουρδικές κοινότητες, και ανάβουν τις φωτιές τους, αναζωπυρώνοντας έτσι τη «φωτιά» της επανάστασης και της εθνεγερσίας.
Πάντως η εκτίμηση όλων, ακόμα και των Τούρκων, είναι ότι το ποτάμι της εξέγερσης και της εθνεγερσίας των Κούρδων, που οδηγεί στην ελευθερία και την ανεξαρτησία, δεν γυρίζει πίσω· το Νεβρόζ θα είναι για τους Κούρδους της Τουρκίας και της Συρίας η φωτιά που θα τρέφει τον αγώνα του κουρδικού λαού για δικαίωση και ελευθερία!
