Ως μέγα ανθρωπιστή και ευεργέτη των προσφύγων χαρακτήρισε τον Χένρι Μοργκεντάου, διπλωμάτη των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1913-1919, ο πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, Γιάννης Αποστολίδης, στο πλαίσιο εκδήλωσης που έγινε στη Λέσχη για την παρουσίαση βιβλίου που έγραψε η δισέγγονή του, Πάμελα Στάινερ.
Το βιβλίο τιτλοφορείται Η φωνή του Henry Morgenthau στην ιστορία – Και ένας σύντομος στοχασμός σε μια πτυχή βελτίωσης των σχέσεων στη μετά-βία εποχή (κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Αντώνη Σταμούλη) και αποτελεί μεταξύ άλλων τη σκιαγράφηση της προσωπικότητάς του Μοργκεντάου μέσα από τα μάτια της συγγραφέως.
Στο πλαίσιο της παρουσίασης, ο πρώην πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνος Αποστολίδης, αφού διάβασε απόσπασμα όσων είπε ο ίδιος ο Μοργκεντάου για το δράμα των Ελλήνων προσφύγων, σημείωσε ότι «γνωρίζουμε πολύ καλά το χρέος μας απέναντι στον Μοργκεντάου, γιατί ήταν άνθρωπος πάνω από όλα. Έδειχνε την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του για τους Έλληνες και τον πολιτισμό μας».
Κυριάκος Χατζηκυριακιδης, Θεδόσιος Κυριακίδης, Κωνσταντίνος Αποστολίδης
Από την πλευρά του ο ένας από τους δύο μεταφραστές και επιμελητές της έκδοσης, ο δρ Κυριάκος Χατζηκυριακίδης, αναφέρθηκε στη ζωή του Μοργκεντάου, στις ενέργειες που έκανε από τη θέση του πρεσβευτή για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσυρίους, αλλά και στις προσπάθειές του αργότερα, προκειμένου να πείσει τους διεθνείς τραπεζίτες να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα για τους πρόσφυγες.
Στο θέμα των γενοκτονιών αναφέρθηκε ο δεύτερος μεταφραστής και επιμελητής, δρ Θεοδόσιος Κυριακίδης, ο οποίος μίλησε για τη μνήμη έναντι της λήθης απέναντι στην ιστορία αλλά και τις συνέπειες των γενοκτονιών. Μετέφερε επίσης τη σκέψη της Πάμελα Στάινερ για τους θύτες που αρνούνται ότι έχουν διαπράξει γενοκτονία.
«Η άρνηση της γενοκτονίας από τον θύτη αποτελεί σημαντικό παράγοντα για να μην επουλωθεί το τραύμα του θύματος. Η αναγνώριση της γενοκτονίας αποτελεί σημαντικό ανάχωμα για αποφυγή μελλοντικών γενοκτονιών. Στο πλαίσιο αυτό κινείται η σκέψη της Στάινερ», είπε ο Θ. Κυριακίδης.
