Πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν από την Ελλάδα και να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αυστραλία. Μάζεψαν ότι είχαν και δεν είχαν κι έφυγαν. Κάποιοι μόνοι, άλλοι με τις οικογένειές τους. Όλοι όμως με ένα όνειρο: να ριζώσουν στη νέα πατρίδα.
Οι Έλληνες μετανάστες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη γενικά φιλόξενη Αυστραλία αντιμετωπίζουν καθημερινά πολλές προκλήσεις. Όμοιες με αυτές που αντιμετωπίζουν και οι μετανάστες που έρχονται στην Ελλάδα από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, αν και σίγουρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα για αυτούς μια και το αυστραλιανό σύστημα αποδεικνύεται συχνά πιο «πολιτισμένο και ανθρώπινο» από το ελληνικό.
Ίσως για αυτό προκαλεί δυσάρεστη έκπληξη η είδηση που θέλει πολλά Ελληνόπουλα να μένουν εκτός του εκπαιδευτικού συστήματος της Αυστραλίας, όχι επειδή οι γονείς δεν έχουν να τους δώσουν κολατσιό ή να τους φορέσουν παπούτσια όπως συμβαίνει συχνά εδώ λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά επειδή καλούνται να πληρώσουν υπέρογκα δίδακτρα στα… δημόσια σχολεία!
Όπως προκύπτει από την έρευνα «Η Πορεία των Νέων Ελλήνων Μεταναστών στην Αυστραλία: Ευκαιρίες και Προκλήσεις» του ομογενή επιστήμονα δρ. Κώστα Τσίγκα, που διενεργήθηκε για λογαριασμό της Αυστραλοελληνικής Κοινωνικής Πρόνοιας, πολλά παιδιά μεταναστών στερούνται το δικαίωμα της εκπαίδευσης. Αιτία, η αδυναμία των Ελλήνων, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν μεταναστεύσει τα τελευταία 5 χρόνια, να καταβάλλουν τα υψηλά δίδακτρα που χρεώνουν τα δημόσια σχολεία της χώρας.
Σύμφωνα με το νόμο, τα παιδιά κάθε μετανάστη που βρίσκεται εκεί με μαθητική βίζα ή βίζα 457 (βίζα για προσωρινούς εργάτες από το εξωτερικό) μπορούν να φοιτήσουν σε οποιοδήποτε δημόσιο σχολείο επιλέξουν. Ωστόσο επειδή θεωρούνται μαθητές εξωτερικού πρέπει να καταβάλλουν τα δίδακτρα όπως αυτά ορίζονται από το κάθε πολιτειακό υπουργείο Παιδείας.
Δημόσιο γυμνάσιο στην πολιτεία Βικτώρια της Αυστραλίας
Αυτό σημαίνει, ότι στην πολιτεία της Βικτώριας με την οποία ασχολήθηκε ο δρ. Τσίγκας, για κάθε παιδί του οποίου οι γονείς έχουν βίζα 457, πρέπει να καταβληθούν από 10.168-15.088 δολ. Αυστραλίας, αναλόγως τη βαθμίδα εκπαίδευσης. Μικρότερα είναι τα ποσά όταν οι γονείς είναι και οι ίδιοι φοιτητές, ωστόσο συνολικά τα δίδακτρα που πρέπει να καταβάλλουν για τους ίδιους και για τα παιδιά τους είναι απαγορευτικά, με δεδομένο ότι τους επιτρέπεται να εργάζονται μόνο 20 ώρες την εβδομάδα!
Μιλώντας στην ομογενειακή εφημερίδα Νέος Κόσμος, ο δρ.Τσίγκας επεσήμανε ότι δεν μπορεί να πει με ακρίβεια πόσα είναι τα παιδιά που μένουν στο σπίτι, επειδή οι γονείς δεν μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα στο υπουργείο Παιδείας- δεν καταβάλλονται στα σχολεία.
«Αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες οικογένειες που οι γονείς ήρθαν εδώ με μαθητική βίζα, και αναφέρομαι στο 40% αυτών που ήρθαν από την Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια. Έρχονται εδώ με την τουριστική ή με την μαθητική βίζα ή με την βίζα 457. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο αν δεν πληρώσουν και πληρώνουν παντού ακόμα και στα κυβερνητικά σχολεία. Ξέρω έναν γονέα ο οποίος πληρώνει χιλιάδες δολάρια για τον γιο του που πάει στην Δ’ Δημοτικού. Το ίδιο άτομο έχει την μικρή του κορούλα στο σπίτι γιατί δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να την στείλει στο σχολείο».
Κι αυτό συμβαίνει παρόλο που η Αυστραλία έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού των Ηνωμένων Εθνών και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα. Δηλαδή έχει, μεταξύ άλλων, υπογράψει ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα του παιδιού στη βασική εκπαίδευση που είναι υποχρεωτική και δωρεάν για όλους.
Τελικά και σήμερα, οι Έλληνες μετανάστες χρειάζονται στο πλευρό τους περισσότερο παρά ποτέ την ομογενειακή κοινότητα της Αυστραλίας, προκειμένου να λυθούν σοβαρά προβλήματα σαν κι αυτό. Έτσι ώστε η ξενιτιά να γίνει προοδευτικά πατρίδα. Όπως ονειρεύονται όλοι οι νέοι μετανάστες…
