Στην ελληνική πολιτική σκηνή εμφανίστηκαν πολλοί πολιτικοί που περισσότερο έβλαψαν παρά βοήθησαν την Ελλάδα να γίνει σύγχρονο και ευνομούμενο κράτος. Η συνεχής φτώχεια και μιζέρια που επικρατούσε καθ’ όλον το βίο του νεοελληνικού κράτους έδινε τη δυνατότητα σε νέους ανθρώπους να φτιάξουν το πολιτικό τους όνειρο και να ανελιχθούν πολιτικά. Οι Έλληνες, φύσει ενθουσιώδης και ευκολόπιστος λαός, παρασυρόταν εύκολα από τέτοιους πολιτικούς, αλλά στο τέλος της πολιτικής καριέρας τους έμενε η πικρία για όσα υποσχέθηκαν χωρίς τίποτε να γίνει πράξη.
Διακινδυνεύω να γράψω τη γνώμη μου για τη σημερινή μας πολιτική κατάσταση, κάτι που κάνω χωρίς φόβο τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια. Εύχομαι να αποδειχθούν λαθεμένες οι απόψεις μου και τα πολιτικά μας πράγματα να πάνε καλύτερα.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας νέος πολιτικός αλλά δεν θα είναι ο νεότερος αν γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας. Πρόλαβε στα 35 του χρόνια να γίνει πρωθυπουργός ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης τον 19ο αιώνα, άρα ο Τσίπρας (αν γίνει σύντομα πρωθυπουργός) θα είναι δεύτερος ηλικιακά. Οι βίοι πολλών πολιτικών είναι παράλληλοι, και θα προσπαθήσω να αποδείξω ότι πολύ μοιάζουν οι πολιτικές βιογραφίες του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη και του Αλέξη Τσίπρα.
Δεν γνωρίζω αν ο Αλέξης Τσίπρας έχει ιστορική συγκρότηση και κατάρτιση όπως θα έπρεπε για κάθε πολιτικό που ονειρεύεται να ανέβει στο πολιτικό στερέωμα. Οι πολίτες δεν έχουμε τη δυνατότητα να κρίνουμε την συγκρότηση του κάθε πολιτικού, αν αυτά που υπόσχεται μπορεί και να τα κάνει. Ο Τσίπρας διακρίθηκε στις καταλήψεις σχολείων. Είναι ένα πολύ κακό παράδειγμα για τα νέα παιδιά. Να στηρίξεις την πολιτική σου ανέλιξη σε καταλήψεις και συλλαλητήρια. Πότε προλαβαίνεις να διαβάσεις, να μελετήσεις για να μπορέσεις να παίξεις τον πολιτικό σου ρόλο σωστά;
Ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης διακρίθηκε στον αγώνα έξωσης του Όθωνα και γρήγορα έγινε το ίνδαλμα της τότε χρυσής νεολαίας που είχε αρχηγό τον Οδυσσέα Ιάλεμο, εγγονό του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Εκμεταλλεύτηκε το θόρυβο που ξέσπασε με τα μεταλλεία του Λαυρίου και έκανε σημαία του να διώξει τους εκμεταλλευτές Ιταλούς ιδιοκτήτες των μεταλλείων! Μια εκπληκτική φήμη συνάρπαζε τον ευκολόπιστο ελληνικό λαό που ονειρευόταν γρήγορα πλούτη αν αγόραζε μετοχές των μεταλλείων Λαυρίου.
Όπως συμβαίνει πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, κάποιος έξυπνος εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που δημιουργούνται.
Ο έξυπνος στην περίπτωση αυτή ήταν ένας Έλληνας τραπεζίτης γνωστός αργότερα ως ευεργέτης, ο Ανδρέας Συγγρός. Ήλθε σε επαφή με την εταιρία των μεταλλείων Λαυρίου-Σερπιέρη, την οποία εξαγόρασε, και εκμεταλλεύτηκε την ακούσια βοήθεια του Δεληγιώργη, ο οποίος επί διετία εξήγειρε τη φαντασία του αδαούς ελληνικού λαού λέγοντάς του ότι τα μεταλλεία Λαυρίου εμπεριείχαν και χρυσό, άρα όσοι έπαιρναν μετοχές της εταιρείας γρήγορα θα γινόντουσαν πλούσιοι. Απίστευτη πολιτική δημοκοπία και φαντασία εξήγειρε τον ελληνικό λαό που έσπευσε μετά μανίας να αγοράσει τις μετοχές που ξεκίνησαν με 200 δρχ. και γρήγορα έφτασαν τις 400, ακόμη και τις 600 δρχ.
Ο Συγγρός άρχισε να πουλάει σε υψηλές τιμές, και όταν κόπασε η ζάλη και η μέθη υπήρχαν μόνο θύματα, όπως έγινε και επί των ημερών μας που χάθηκαν 35 τρισ. δρχ. από τα ελληνικά νοικοκυριά την δεκαετία του 1990-2000 μέσω του Χρηματιστηρίου. Ποιος δεν θυμάται τον υπουργό Οικονομικών Γιάννο Παπαντωνίου, με τα καθαρά δόντια, να λέει ότι το Χρηματιστήριο θα φτάσει τις 7.000 μονάδες και τον (Κινέζο) πρωθυπουργό να ισχυρίζεται ότι η άνοδος του Χρηματιστηρίου αντανακλά την υγεία της ελληνικής οικονομίας;
Με τον ίδιο τρόπο που ο Δεληγιώργης κατέλαβε την εξουσία με τον ίδιο διώχτηκε, ενώ οι φοιτητές που τον ανέβασαν στην εξουσία λιθοβόλησαν ακόμη και την κατοικία του. Πέθανε πικραμένος σε ηλικία μόλις 50 ετών.
