Ο «μάγκας του Βοτανικού» δεν ζει πια εδώ. Ο μεγάλος ερμηνευτής, συνθέτης και στιχουργός Σπύρος Ζαγοραίος έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών.
Από τη Γούβα (Άγιο Αρτέμιο) του Παγκρατίου, όπου γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1928, ο Ζαγοραίος διένυσε μακρά πορεία, για να φτάσει ταλαιπωρημένος να υποφέρει από την υγεία του και με Πάρκινσον, ζώντας σε ένα σπίτι στο Αιγάλεω. Εκεί όπου είχε δημιουργήσει –έργο ζωής– και το λαϊκό κέντρο «Εντελαμαγκέν». Να ζει δύσκολα και να συμπονάει ταυτόχρονα τους συνανθρώπους του που περνούν μια κρίση άνευ προηγουμένου.
Έλεγε σε συνέντευξή του πριν από δύο χρόνια στο newsbeast.gr έχοντας πλάι του τη γυναίκα του Ζωή: «Καμιά φορά, όταν ακούω τα τραγούδια μου δακρύζω. Βάζω και τα κλάματα. Δε βαριέστε… Έτσι μου τα έφερε η ζωή». Και για ό,τι συμβαίνει γύρω του «υποφέρουν οι πάντες και κανείς δεν κάνει κάτι για τους να τους βοηθήσει. Τι να περιμένουμε δηλαδή; Εύχομαι μόνο κάποια στιγμή η χώρα να βγει νικητής στη δύσκολη μάχη που δίνει».
Ο Ζαγοραίος είχε χάσει το χέρι του από έκρηξη χειροβομβίδας όταν ήταν 13 ετών, μέσα στον πόλεμο. Το περιστατικό συνέβη στην περιοχή Κοντοπήγαδο, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και την είχε διηγηθεί στην εφημερίδα Νews. «Πηγαίναμε και μαζεύαμε χόρτα… Καθώς μάζευα λοιπόν βρήκα μέσα στα χόρτα ένα κουτάκι με καρφί από πάνω». Ήταν η χειροβομβίδα που ακρωτηρίασε τον Ζαγοραίο σωματικά και ψυχολογικά.
«Ένιωσα στο πετσί μου το ρατσισμό από συναδέλφους μου λόγω του κομμένου χεριού μου. Πολλοί έλεγαν “τον κουλό θα πάρουμε;”. Εγώ απτόητος έκανα τη δουλειά μου σαν να μην τους άκουγα. Η καρδιά μου όμως πονούσε!». Ο πόνος έμελλε να τον ξαναχτυπήσει χρόνια αργότερα, όταν έχασε το γιο του από καρκίνο σε ηλικία 49 ετών.
Κόντρα στους καιρούς, ο Ζαγοραίος βγήκε στο λαϊκό τραγούδι και πάτησε γερά γράφοντας μια δυνατή ιστορία στο τραγούδι μεταπολεμικά. Από τις αρχές του 1960, ήδη, στο τραγούδι τον συνόδευε και η σύζυγός του Ζωή. Γύρισαν μαζί μαγαζιά και ανοιχτούς χώρους διασκέδασης σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Ένα από τα τραγούδια που είχαν τη σφραγίδα του ήταν το «Ένας μάγκας στο Βοτανικό», το οποίο είχε… πειράξει.
Γράφει η lifo.gr ότι το 1975 ο Σπύρος Ζαγοραίος πήρε το τραγούδι και «όχι απλά το γύρισε σε ένα καθαρόαιμο χασικλίδικο ζεϊμπέκικο, αλλά το ερμήνευσε και σε μια απολαυστική και αρκετά χιουμοριστική ελληνογαλλική αργκό, με ευφάνταστες ανύπαρκτες λέξεις, ούτως ώστε καμία επιτροπή λογοκρισίας δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί επιχειρήματα για να το κόψει.»
Οι στίχοι κατά Ζαγοραίο έχουν ως εξής:
Στα ντε μπουζουκέν ντε καμπαρέ / άλα ντε δικό μας ο καρέν
Άντε λα φουμέντο και μαστουριόρε / με τε γκομενέτε ο τεκέ
και η Αγγέλω πατημέντο / φλόκο ντ’ αργιλέ
Έστε μάγκας έστε μπελαλίκ / λα ντε Βοτανικό ο πιο νταήκ κτλ.
Η κηδεία του Σπύρου Ζαγοραίου θα γίνει αύριο από το Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
