Ο λυράρης πατέρας του, ο πρώτος ποντιακός δίσκος στην ιστορία που έγινε χρυσός και έφερε την υπογραφή του, οι αυτοσχέδιες βιντεοταινίες του στην ποντιακή διάλεκτο, είναι μερικά μόνο από τα σημεία-σταθμοί, που εξιστορεί ο εκκεντρικός καλλιτέχνης σε μια συνέντευξη.
Για όλη του τη ζωή αλλά και για τη σχέση του με το Μάνο Χατζηδάκη μίλησε στον Αντώνη Μποσκοΐτη της εφημερίδας Lifo ο Γιάννης Φλωρινιώτης, που γεννήθηκε ως Γιάννης Αποστολίδης πριν από 67 χρόνια στις Κάτω Κλείνες της Φλώρινας. Παιδί ποντιακής οικογένειας με έντονο το συναίσθημα της ταυτότητας, ο Φλωρινιώτης λέει ότι ήθελε πάντα να ασχοληθεί με το ποντιακό τραγούδι αλλά του επέβαλαν από την εταιρία το λαϊκό. Όταν αντέδρασε και έκανε δίσκο στα ποντιακά, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, αυτός έγινε χρυσός, ο πρώτος στην ποντιακή διάλεκτο.
Εξιστορεί στη Lifo: «Εμένα ο πατέρας μου έπαιζε καταπληκτική ποντιακή λύρα. Με κρατούσε στην αγκαλιά του, ήξερε ότι θα φύγει και έκλαιγε. Τραγουδούσε ”Ελάτε να με ξεπροβοδίσετε εκεί που θα πάω”, ένα παραδοσιακό, και τα δάκρυα του έτρεχαν στα δικά μου μάγουλα και μου τα σκούπιζε. Από τότε εγώ ήθελα να ασχοληθώ με το ποντιακό τραγούδι, απ’ την πρώτη εταιρεία που ήμουν, αλλά αυτοί θέλαν λαϊκά.
»Ο πρώτος ποντιακός μου δίσκος αφιερώθηκε στον πατέρα μου. Ο δεύτερος έγινε χρυσός, πούλησε 50.000, εκεί που τα ποντιακά πούλαγαν το πολύ 2.000! Μετά από πολλά χρόνια έκανε κι ο Καζαντζίδης ποντιακό δίσκο. Όμως εμένα μ’ έτρωγε, έλεγα ”Τι άλλο να κάνω με τα ποντιακά;” Πήγα λοιπόν στα πιο ωραία μέρη της Μακεδονίας και με τη συμπαραγωγό μου, τη Ροζαλία Γαβριηλίδου, βρήκαμε ποντιακά συγκροτήματα και αφηγούμασταν την ιστορία του Πόντου και της Παναγίας Σουμελά.»
Αυτή η ταινία έγινε πρόχειρα στην αρχή και μετά πιο φροντισμένη. «Και όταν βγήκε σαρώσαμε», λέει ο Φλωρινιώτης. Τι κι αν του έλεγαν όλοι: «μην χαραμίζεις την καριέρα σου»; Εκείνος επέμεινε και έκανε μετά τον «Τσοπάνο», σενάριο, μουσική στίχους, τραγουδούσε και έπαιζε στην ποντιακή. Γυρίστηκε στα βουνά της Αριδαίας. Από αυτήν την ταινία είναι το «Πατέρα εσύ αν έζηνες».
Αυτή η ταινία είχε επίσης μεγάλη επιτυχία και μάλιστα, λέει ο Πόντιος καλλιτέχνης από τη Φλώρινα, «στη Ρωσία, έμαθα, που απαγορευόταν το βίντεο, οι άνθρωποι μαζεύονταν κρυφά στα σπίτια και έκλαιγαν με τον Φλωρινιώτη». Ακολούθησαν οι ταινίες «Κρίμαν», δραματική, τα «Αδέλφια» σε δύο μέρη, η κωμωδία «Ο Δέσκαλον» και «Η Ξενιτεία». Στην, εύλογη αν λάβει κανείς τα δεδομένα της εποχής, ερώτηση του Μποσκοΐτη σχετικά με το χρόνο γυρισμάτων, ο Γιάννης Φλωρινιώτης απαντά: «Πριν τα ποντιακά, είχα γυρίσει και με τη ΓΚΡΕΚΑ ΦΙΛΜ του Λεφάκη το ”Η αδερφή μου η τρελοπόντια”. Ο παραγωγός έλεγε ότι σε μια βδομάδα έπρεπε να έχουμε τελειώσει, καλώς ή κακώς. Προχειροδουλειά δηλαδή. Εμάς όμως, η παραγωγός εταιρεία ΒΑΣΙΠΑΠ, που αγαπούσε το ποντιακό τραγούδι και είχε εξελιχθεί στη VIP-VIDEO, μας έδινε δυο και τρεις μήνες για γυρίσματα, τους ενδιέφερε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Σκηνοθέτης ήταν ο Βασίλης Παπαδόπουλος, ο παραγωγός της ΒΑΣΙΠΑΠ. Κουραζόμουν, αλλά έλεγα ”Αχ Παναγία μου, ας τελειώσει η ταινία και μετά ας πάθω ότι είναι να πάθω”.»
Φυσιογνωμία που έχει δεχτεί κριτική και χλεύη, ο Φλωρινιώτης ομολογεί ότι ένας άνθρωπος που είναι πολύ κοντά του είναι η –ομοιοπαθής- Έφη Θώδη. «Έχουμε δεθεί πάρα πολύ σα φίλοι κι έχουμε κάνει δύο τραγούδια μαζί. ”Η βλάχα και ο Πόντιος” σκίζει στο youtube! Γυρίσαμε μαγαζιά και πανηγύρια και τα γεμίσαμε. Κάνω εγώ σόου λαϊκό και μετά βγαίνει κι εκείνη με τα δημοτικά της» λέει ο Γιάννης Φλωρινιώτης στη Lifo.
Τμήμα σύνταξης pontos-news.gr
