Το ποίημα που ακολουθεί είναι του Γεώργιου Σουρή, γράφτηκε πριν από 100 χρόνια περίπου και περιγράφει την Ελλάδα του σήμερα.
Δυστυχώς δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε ούτε με έναν στίχο.
Το πρόβλημα είναι ότι αναφέρονταν σε μια άλλη εποχή, η οποία όπως φαίνεται διαρκεί ίδια και απαράλλαχτη μέχρι σήμερα.
Διαβάστε το και θα φρίξετε, γιατί όπως έλεγε και ο μακαρίτης Ν.Παπάζογλου στο τραγούδι του “Υδροχόος”, “όλα τριγύρω αλλάζουμε, και όλα τα ίδια μένουν”
Γεώργιος Σουρής (1853-1919)
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Πηγή: apocalypsejohn.com
