Η μοιραία πτήση 571 συνετρίβη στις Άνδεις στις 13 Οκτωβρίου 1972, οδηγώντας τους 16 επιζώντες σε κανιβαλισμό για να επιβιώσουν.
Η πτήση 571 της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουρουγουάης, ήταν μια ναυλωμένη πτήση από την ομοσπονδία ράγκμπι της χώρας και μετέφερε την ομάδα «Old Christians» από το Μοντεβιδέο στο Σαντιάγκο της Χιλής στις 11 Οκτωβρίου 1972.
Το ελικοφόρο Fairchild FH-227 λόγω των πολύ κακών καιρικών συνθηκών αναγκάστηκε να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της πόλης Μεντόζα και να παραμείνει όλο τη νύχτα της 11ης προς 12ης Δεκεμβρίου 1972.
Το πρωινό της Παρασκευής 12 Οκτωβρίου συνέχισε το ταξίδι του χωρίς ο καιρός να βελτιωθεί. Επέβαιναν 5μελές πλήρωμα και 40 αθλητές και παράγοντες της ομάδας ράγκμπι. Ενώ βρισκόταν πάνω από τις Άνδεις από λάθος του πιλότου και κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, το αεροσκάφος συνεντρίβη. Αποτέλεσμα ήταν 5 επιβάτες να αγνοούνταν, 12 σκοτώθηκαν κατά τη συντριβή ενώ ως εκ θαύματος είχαν σωθεί 28 επιβάτες.
Οι περισσότεροι ήταν σοβαρά τραυματισμένοι. Το επόμενο πρωινό υπέκυψε άλλος 1 από τα τραύματά του. Οι επιζώντες νόμιζαν ότι σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα τους έβρισκαν αλλά η σφοδρές χιονοπτώσεις είχαν «θάψει» τα συντρίμμια με αποτέλεσμα να μην είναι ορατοί από τα αεροσκάφη που τους αναζητούσαν. Είχαν συντριβεί σε υψόμετρο 4.300 μέτρων στο έδαφος της Αργεντινής και δεν είχαν τον ανάλογο εξοπλισμό και ειδικά ρούχα για να επιβιώσουν στο τρομερό κρύο (-40ο C) που επικρατούσε και ειδικά γυαλιά για να μην τυφλωθούν από το χιόνι (Λίγα μίλια από το σημείο, υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο).
Επίσης είχαν κάποιες σοκολάτες, σνακ και πολλά μπουκάλια κρασί για τροφή τους. Το βράδυ «κοιμόντουσαν» στο κουφάρι του αεροπλάνου. Στις 24 Οκτωβρίου βρήκαν τα σώματα των πέντε αγνοουμένων σε πολύ μικρή απόσταση από εκεί που έπεσε το αεροσκάφος. Τη νύχτα της 29ης Οκτωβρίου, τους χτύπησε μια χιονοστιβάδα με αποτέλεσμα να σκοτωθούν άλλα 8 άτομα. Στις 15 Νοεμβρίου, στις 18 Νοεμβρίου και στις 11 Δεκεμβρίου, απεβίωσαν άλλοι τρεις επιβάτες από τα τραύματά τους ή από το κρύο. Όταν γρήγορα τελείωσαν τα «τρόφιμά» τους και κάτω από την τρομερή πείνα που αντιμετώπιζαν, πήραν την απόφαση να κόψουν κομμάτια από τους νεκρούς και να τα φάνε.
Στις 11 Δεκεμβρίου και μετά από πολλές «πρόβες» και ετοιμασίες, οι Νάντο Παράντο και Ρομπέρτο Κανέσα ξεκίνησαν ένα επώδυνο ταξίδι περπατώντας στις Άνδεις, για να βρουν βοήθεια. Μετά από 11 εφιαλτικές μέρες και νύχτες βρήκαν κάποιον βοσκό και ειδοποίησαν για τους υπολοίπους. Δύο ελικόπτερα ανέλαβαν τη διάσωση και το νέο για την διάσωση μεταδόθηκε αστραπιαία κι έγινε το πρώτο θέμα παγκοσμίως.
Οι συνολικά 16 επιζώντες και μετά από 72 ημέρες στην «Κόλαση», υπέφεραν από αφυδάτωση, κρυοπαγήματα, σοβαρά κατάγματα, σκορβούτο και υποσιτισμό. Στις 28 Δεκεμβρίου 1972 έδωσαν συνέντευξη τύπου όπου ανέφεραν ότι επέζησαν τρώγοντας ένα είδους τυρί. Με τον καιρό διέρρευσαν τα πραγματικά γεγονότα. Άλλοι τους δικαιολόγησαν και άλλοι όχι. Η ουσία ήταν ότι επέζησαν. Στις 27 Ιανουαρίου 1973, επέστρεψαν στο σημείο της συντριβής ενώ τοποθέτησαν σε ένα μεγάλο σωρό από πέτρες που συγκέντρωσαν, ένα μεγάλο σιδερένιο σταυρό στη μνήμη των σκοτωμένων. Οι 16 επιζήσαντες συνεργάστηκαν στη συγγραφή δύο βιβλίων για τα γεγονότα, στο γύρισμα δύο ταινιών για το θέμα, ενώ δημιουργήθηκε και επίσημη ιστοσελίδα.
Πηγή: tromaktiko
