Πέμπτη 28 Ιουνίου 2007: Μαύρη μέρα για την Πάρνηθα, μαύρη μέρα για την Ελλάδα. Ακολουθεί μια συγκλονιστική μαρτυρία από τους εθελοντές δασοπροστασίας Αττικής που συμμετείχαν στην κατάσβεση της φωτιάς στην Πάρνηθα.
Το πρώτο βράδυ της φωτιάς, απλά δε μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Κλεφτά κοιτούσαμε το μεγάλο σύννεφο καπνού πάνω από την Αθήνα, καθώς ετοιμάζαμε τον εξοπλισμό μας. Κλεφτά κοιτούσαμε τη φλεγόμενη κορυφογραμμή από το αυτοκίνητο, καθώς τρέχαμε στην Εθνική, να προλάβουμε, να φτάσουμε, να σβήσουμε. Κλεφτά, με γυρισμένη πλάτη, κοιτούσαμε τις φλόγες από το Ολυμπιακό Χωριό, όπου μας απομόνωσαν οι «αρμόδιοι», μαζί με όλους τους εθελοντές που έσπευσαν να βοηθήσουν και εισέπραξαν την άρνηση του κράτους. Κλεφτά, με την ενδόμυχη ελπίδα ότι όταν θα ξανακοιτούσαμε, θα ήταν όλα όπως πριν. Μόνο αφού ανεβήκαμε στο Φλαμπούρι αργά τη νύχτα (παρά την απαγόρευση) και μπήκαμε στην κατάσβεση, μόνο αφού αντικρύσαμε τις καμένες πλαγιές το ξημέρωμα, μόνο αφού περάσαμε μέρες και νύχτες πάνω στο βουνό, ανεβοκατεβαίνοντας τις πλαγιές για να σώσουμε ό,τι απέμεινε, μόνο τότε συνειδητοποιήσαμε κάπως τι είχε συμβεί. Από τη μυρωδιά του καμένου, από τη σωματική κόπωση, από τη δίψα και το τσούξιμο στα μάτια. Σωματικά, όχι νοητικά. Γιατί δε χωράει ο νους του ανθρώπου το απίστευτο, ασύλληπτο κρίμα. Δε μπορεί να περιγραφεί ο πόνος μας για αυτό που χάσαμε.
Μετά από 20 χρόνια φύλαξης της Πάρνηθας, μετά από δεκάδες εντοπισμούς πυρκαγιών και κατασβέσεις, μετά από αμέτρητα όμορφα ξενύχτια στο πυροφυλάκιο της Σκίπιζας, μετά από αμέτρητες όμορφες ανατολές πάνω από το καταπράσινο Πλατυβούνι, το Λοιμικό, τη Ντράσιζα, πώς να χωρέσει ο νους μας ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ελατοδάσους δεν θα το ξαναδούμε ποτέ, ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας, και ίσως ούτε και τα εγγόνια μας.
Μας πνίγει αυτό το παράπονο. Μας πνίγουν όμως και μερικές απορίες:
Γιατί μια απλή φωτιά «ρουτίνας» δεν κατασβέσθηκε αμέσως, αλλά αφέθηκε να επεκταθεί;
Γιατί με την επέκταση της φωτιάς αφέθηκε αυτή να διανύσει πεδινά μέρη και να περάσει φαρδείς δρόμους, όπου ακόμα και ένα πυροσβεστικό όχημα μπορούσε να τη σταματήσει πριν μπει σε δύσβατες περιοχές;
Γιατί, όταν μπήκε η φωτιά στις δύσβατες περιοχές, δεν αξιοποιήθηκε το δασικό οδικό δίκτυο της Πάρνηθας που είχε συντηρηθεί από το Δασαρχείο, και όπου μπορούσαν να κινηθούν μικρά και μεσαία πυροσβεστικά οχήματα, για να την αναχαιτίσουν πριν φτάσει στην καρδιά του δρυμού;
Γιατί την Πέμπτη το βράδυ, 3-4 ώρες πριν φτάσει η φωτιά στο Μον Παρνές, όλα τα πυροσβεστικά οχήματα είχαν συγκεντρωθεί μπροστά από αυτό, αφήνοντας τον Εθνικό Δρυμό στο έλεος της φωτιάς; Ποιος αποφάσισε ότι ένα ιδιωτικοποιημένο καζίνο ήταν αξιότερο προστασίας από το δάσος, που είναι δημόσια περιουσία;
Γιατί στον πυροσβεστικό σταθμό του Ολυμπιακού Χωριού παρέμειναν το πρώτο βράδυ της φωτιάς πέντε (5) πυροσβεστικά οχήματα ανεπάνδρωτα;
Γιατί τα πληρώματα των πυροσβεστικών οχημάτων που εστάλησαν στο βουνό δεν είχαν την παραμικρή ιδέα του αναγλύφου; Γιατί δεν αξιοποίησαν την εμπειρία των στελεχών του Δασαρχείου Πάρνηθας;
Γιατί δεν αξιοποίησαν τις γνώσεις και την εμπειρία των εθελοντών; Γιατί δε γνώριζαν ότι έχουν στη διάθεσή τους ομάδα ορεινής δασοπυρόσβεσης του ΕΔΑΣΑ, ενταγμένη στο σχεδιασμό της Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας;
Είναι επαρκής δικαιολογία ο εμπρησμός; Ή μήπως η πρόταση περί αναθεώρησης του άρθρου 24 του Συντάγματος και η κατάπτυστη τροπολογία για την αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων άνοιξαν την όρεξη των εμπρηστών και των οικοπεδοφάγων;
Όμως εκτός από τις απορίες, μας μένει και μια αχτίδα ελπίδας:
Ο Εθνικός Δρυμός Πάρνηθας υπέστη μεγάλο πλήγμα, αλλά περίπου το 1/3 του πυρήνα του, και ιδίως το βορειοανατολικό τμήμα (περιοχές Μόλα, Σαλονίκη, Κατσιμήδι, Σκίπιζα, ραντάρ αεροπορίας, πύργος ΟΤΕ, Μπάφι, Φλαμπούρι) έχει διασωθεί.
Πολλά από τα ελάφια της Πάρνηθας και άλλα είδη της πανίδας είναι πιθανό να διέφυγαν και να σώθηκαν εκεί. Αντίστοιχα διασώζεται η σπάνια χλωρίδα της Πάρνηθας.
Σχετικά άρθρα:
6 χρόνια από την φωτιά στην Πάρνηθα. Πικρές αλήθειες για την μεγάλη καταστροφή
Δείτε στο τέλος του άρθρου τι άφησε πίσω της η φωτιά.
