Μέσα από τις καθημερινές ιστορίες των ανθρώπων του Πόντου, μπορούμε να δούμε και τον τρόπο που σκέφτονταν. Η αντίληψη των περισσοτέρων Ποντίων ήταν ότι ακόμη και το πιο ευτελές αντικείμενο, μπορεί να έχει μεγάλη αξία αφού θα φανεί χρήσιμο σε μια δεδομένη στιγμή.
Θα φύλαγαν μια πρόκα, ένα σπαγγάκι ή κορδελάκι, ένα κουμπί, πολύ περισσότερο κάποιο εργαλείο.
Η κυρία Ανυσία Μουρούζη – Γαλανίδου, όπως διαβάζουμε στα “Λαογραφικά του Πόντου”, δεν είχε αυτή τη συνήθεια και με δυσκολία πήγαινε στη μητέρα της να ζητήσει κάποιο από αυτά τα «ψιλολογίδια» γιατί ήξερε ότι θα τα άκουγε.
Η μητέρα της η κυρία Ζωή, που συνήθιζε να μαζεύει μικροπράγματα σε ένα καλαθάκι, την συμβούλευε να αποβάλλει τη συνήθειά της να πετάει τα πάντα.
– Κόρ’ όλια μη σύρτς και χάντς,επεκεί έρται καιρός, έβγαίν’ η κωλίκα σ’ αραεύεις και ‘κ’ ευρήκ’ς άτα.
Και μετά μαλλώνοντάς την της έλεγε:
–Εσύ βαρέα σ’κώντς και σύρτς και χάντς. (Εσύ συχνά σηκώνεις και τραβάς και τα χάνεις).
Και πάντα η κυρία Ζωή είχε το ζητούμενο και την έβγαζε από τη δύκσολη θέση.
Σήμερα όλα αυτά μπορεί να φαντάζουν λίγο παράξενα. Όμως οι πρόσφυγες της πρώτης γενιάς, όταν έφθασαν εδώ με την ψυχή στο στόμα και έστησαν τα πρώτα τσαντίρια και τις πρώτες παράγκες, θέλανε και το καρφί και το σχοινάκι και το πισσόχαρτο και τα πιο απίθανα πράγματα. Κι όμως επέζησαν, μεγαλούργησαν κι εμείς απλαμβάνουμε σήμερα τους καρπούς των μόχθων τους.
Δεν τους λησμονούμε.
Τμήμα σύνταξης
Pontos-News.Gr
