Η ορεινή Σαφράμπολη (Safranbolu) στην περιοχή του Πόντου είναι μια όμορφη και γραφική πόλη. Οι κάτοικοι της ζούσαν πλουσιοπάροχα από τα κέρδη από την καλιέργια του “κρόκου” του γνωστού μπαχαρικού σαφράν από το οποίο πήρε και το όνομα της η Σαφράμπολη.
Η Σαφράμπολη βρισκόταν στον κυριότερο εμπορικό δρόμο που ένωνε την Ανατολή με τη Δύση,από τον 13ο αιώνα όλα τα καραβάνια που ερχόντουσαν από τα βάθη της Ασίας σταματούσαν εκεί.
Ήταν επίσης πασίγνωστο κέντρο αργυροχρυσοχοΐας τα κοσμήματα της Σαφράμπολης ήταν διάσημα σε όλα τα Βαλκάνια και την δυτική Ασία. Οι τεχνίτες της δούλευαν πολύ το κοράλλι, κάτι σπάνιο για ορεινή πόλη. Οι έμποροι, όμως, και ναυτικοί κάτοικοί της έφερναν τα κοράλλια τα οποία οι τεχνίτες της πόλης τα μετέτρεπαν σε έργα τέχνης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τεχνοτροπία των κοσμημάτων της Σαφράμπολης διασώζει την βυζαντινή παράδοση της οποίας τα στοιχεία διασώθηκαν αυτούσια στην τέχνη της κατασκευής κοσμημάτων.
Από το 1994 είναι εγγεγραμμένη στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το 1998 χαρακτηρίστηκε και επίσημα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Οι πρόσφυγες από την Σαφράμπολη ίδρυσαν και τη συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στο δήμο Νέας Ιωνίας. Μιά από τις φτωχότερες συνοικίες της πρωτεύουσας. Από την πλούσια και διάσημη για την αρχιτεκτονική της Σαφράμπολη του Πόντου βρέθηκαν σε μια παραγκούπολη τη Σαφράμπολη της Αθήνας.
Μα δεν το έβαλαν κάτω οι Σαφραμπολίτες η περιοχή γέμισε βιοτεχνίες αναπτύχθηκε και σιγά σιγά στάθηκαν πάλι στα πόδια τους. Μέχρι και ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα είχε η συνοικία της Αθήνας που μετείχε και στο πρώτο πρωτάθλημα της β εθνικής κατηγορίας.
ΠΑΟ Σαφράμπολη
Ο ΠΑΟ Σαφραμπόλεως ή Π.Α.Ο.Σ. ή Σαφράμπολη, όπως έγινε πιο γνωστός, ήταν ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της ομώνυμης συνοικίας της Ν. Ιωνίας. Ιδρύθηκε από πρόσφυγες προερχόμενους από την Σαφράμπολη της Μικρασίας. Ως ανεπίσημο σωματείο υπήρχε από το 1945 αλλά εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1953. Η Σαφράμπολη έγραψε την δικιά της ιστορία στο αθηναϊκό ποδόσφαιρο και έγινε γνωστή στο πανελλήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν έφτασε ως τη Β’ Εθνική. Το 1967 συγχωνεύτηκε υποχρεωτικά με την Καλογρέζα δημιουργώντας τον Ίκαρο.
