Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας διοργανώνει, από τις 14 μέχρι και τις 20 Φεβρουαρίου, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιαπωνίας και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Ιαπωνικό Κινηματογράφο με τίτλο “Σπάνια Τοπία του Ιαπωνικού Κινηματογράφου: από την Παράδοση στη Νεωτερικότητα”.
Η είσοδος ανά προβολή ορίστηκε στο συμβολικό ποσό των 3,00 Ευρώ.
Το αφιέρωμα που διοργανώνεται με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Ιαπωνίας, του Japan Foundation και του Kawakita Memorial Film Institute, περιλαμβάνει συνολικά 11 ταινίες. Κάποιες από αυτές είναι κινηματογραφικά μεγαθήρια, ενώ κάποιες άλλες παραμένουν ακόμη ανεξερεύνητοι θησαυροί. Και οι 11 ταινίες, όμως, η καθεμία με το δικό της ξεχωριστό ύφος, σφράγισαν τη διεθνή αναγνώριση της πολιτιστικής προσφοράς της Ιαπωνίας τον 20ο αιώνα.
«Τα φεστιβάλ δεν είναι πια φεστιβάλ», δήλωσε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας και Διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ που το διοργανώνει. «Ή, για να είμαι πιο ακριβής, οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους. Δεν μπορούν πια να υπερηφανεύονται για την πολυτέλεια των αποκλειστικών επιλογών τους, ούτε να περιορίζονται στα στενά όρια ενός δεκαήμερου και μιας προνομιούχας καλλιτεχνικής γειτονιάς. Οφείλουν να δραστηριοποιούνται καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς με εκδηλώσεις, αφιερώματα, ουσιαστικές παρεμβάσεις. Οφείλουν να απαντούν στα καίρια ερωτήματα που απορρέουν από τις κοινωνικές αλλαγές. Οφείλουν να συνδιαλέγονται με όλο το φάσμα του πολιτισμικού γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, εκτός από τις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE του Σεπτεμβρίου, έχει δημιουργήσει το Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας, με δωρεάν προβολές στα πάρκα, τις πλατείες και τις γειτονιές, και συνεχώς σχεδιάζει κι άλλες κινηματογραφικές εκδηλώσεις, όπως το αφιέρωμα αυτό στο ιαπωνικό σινεμά. Η ιδέα ανήκει στον Μισέλ Δημόπουλο – ακούραστο «φεστιβαλάνθρωπο» και τολμηρό προγραμματιστή εξαίσιων κινηματογραφικών εικόνων – και εμείς του δώσαμε carte blanche για ένα μαγικό ταξίδι στο σινεμά της Ιαπωνίας».
Πρώην Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – από το 1991 μέχρι και το 2004 – και Διευθυντής του θρυλικού περιοδικού ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ο Μ. Δημόπουλος έκανε μια εξαιρετική επιλογή. «Δεν έλειψαν και στην Ελλάδα, τις προηγούμενες δεκαετίες, οι λάτρεις του Ιαπωνικού Κινηματογράφου και, κατά προέκταση, της ιαπωνικής κουλτούρας» δήλωσε. «Τα τελευταία, όμως, χρόνια όλο και λιγόστευαν τα μεγάλα ονόματα της 7ης τέχνης από την χώρα αυτή, αυτά που μας είχαν γοητεύσει και μας είχαν οδηγήσει σε αδιανόητα, εκθαμβωτικά μονοπάτια, και που, παρά τη γεωγραφική και πολιτιστική απόσταση, φάνταζαν να δημιουργούν οικείες όσο και βαθύτερες προσβάσεις σε θαυμαστές αφηγήσεις, ασύλληπτες τεχνοτροπίες, αλλόκοτες κοινωνικές και ηθικές προσεγγίσεις.
Αυτά τα ονόματα, οι Κουροσάουα, Μιζογκούτσι, Όζου (με τη σειρά που τους γνωρίσαμε) και, από την επόμενη γενιά, οι Όσιμα, Ιμαμούρα αποτέλεσαν τα κορυφαία ονόματα μιας κινηματογραφικής έκφρασης που πάντα έπαιζε την παράδοση στην κόψη της νεωτερικότητας.
Όμως, τα δέντρα έκρυβαν το δάσος, ξεφύτρωναν από τη λήθη και άλλοι σπουδαίοι δημιουργοί του 20ου αιώνα, επισκιασμένοι στη Δύση (ή έστω παραγνωρισμένοι), τους οποίους ανακαλύπταμε με καθυστέρηση όπως ο Νάρουσε ή ο Γκόσο στην τάξη των παλαιών δασκάλων και από το λεγόμενο Νέο Κύμα (δεκαετία του ’60) οι Γιόσιντα, Τεσιγκαχάρα, Μασουμούρα, Ουακαμάτσου και Σουζούκι.
Στην πορεία του Ιαπωνικού κινηματογράφου, από την κυριαρχία των «στούντιο» μέχρι την κατάρρευσή της και την άνοδο του ανεξάρτητου κινηματογράφου, η αλλαγή φρουράς μοιάζει τα τελευταία χρόνια χλωμή και αβέβαιη, σχεδόν άφαντη στις οθόνες της χώρας μας. Μόνο τα φεστιβάλ συνεχίζουν να εκπέμπουν σήματα ύπαρξης μερικών νέων δημιουργών που τεκμηριώνουν ότι κάτι δημιουργικό ακόμα κινείται στη χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου.
Το πρόγραμμα προβολών στο ΙΜΚ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια εναλλακτικής παρουσίασης της ιστορίας του μεταπολεμικού Ιαπωνικού κινηματογράφου (με μια εξαίρεση, της προπολεμικής ταινίας του Γκόσο): με τα πενιχρά, όμως, μέσα, που διαθέταμε δεν μπορούσε παρά να ήταν αναγκαστικά ελλειπτική λόγω της απουσίας σπουδαίων ονομάτων απ’ αυτά που αναφέραμε.»
Οι ταινίες που θα προβληθούν:
1. Γυναίκα της ομίχλης (Oboroyo No Onna)
Σκην: Χεινοσούκε Γκόσο, Ασπρόμαυρη, 111΄, 1936
2. Οι Ιστορίες του Γκέντζι (Genji Monogatari)
Σκην: Κοζαμπούρο Γιοσιμούρα, Ασπρόμαυρη, 121΄,1951
3. Ο ηλίθιος (Hakuchi)
Σκην: Ακίρα Κουροσάουα, Ασπρόμαυρη, 166΄, 1951
4. Πυρκαγιά (Enjo)
Σκην: Κον Ιτσικάουα, Ασπρόμαυρη, 99΄, 1958
5. Κολασμένα πάθη (Yabu no Naka no Kuroneko)
Σκην: Κανέτο Σίντο, Ασπρόμαυρη, 90΄, 1968
6. Το αγόρι (Shonen)
Σκην: Ναγκίσα Όσιμα, Ασπρόμαυρη & Έγχρωμη, 97΄, 1969
7. Έρωτας + Σφαγή (Erosu Purasu Gyakusatsu)
Σκην: Γιοσισίγκε Γιόσιντα, Ασπρόμαυρη, 168΄, 1969
8. Η τελετή (Gishiki)
Σκην: Ναγκίσα Όσιμα, Έγχρωμη, 122΄, 1971
9. Το θολό ποτάμι (Doro No Kawa)
Σκην: Κοχέι Ογκούρι, Ασπρόμαυρη, 105΄, 1981
10. Ειτζανάικα (Ee Janaika)
Σκην: Σοχέι Ιμαμούρα, Έγχρωμη, 151΄, 1981
11. Ζέγκεν, ο άρχων του μπορντέλου (Zegen)
Σκην: Σοχέι Ιμαμούρα, Έγχρωμη, 124΄, 1987
Τιμή εισιτηρίων: 3 € ανά προβολή
Προπώληση Εισιτηρίων: στα Ταμεία του ΙΜΚ (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευτ-Παρ: 11:00 – 14:00 & τα απογεύματα 1 ώρα πριν την προβολή
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210-3418579, Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος: www.mcf.gr
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78, τηλ. 210-3418 550, φαξ. 210-3418 570 E-mail: [email protected] / Ιστο
Πηγή: aff.gr
